درباره ما

کمتر جایی در جهان به اندازه ایران حافظه دارد. حدود ۵۵۰ سال پیش از میلاد، کورش بزرگ شاهنشاهی هخامنشی را بنیان نهاد؛ از نخستین دولت‌های بزرگی که اقوام، زبان‌ها و باورهای گوناگون را زیر یک سقف گرد آورد. تخت جمشید هنوز در دل فارس ایستاده و گواه آن است. پس از آن سلسله‌ها برآمدند و فرو افتادند، از ساسانی و دوران اسلامی تا صفوی، و هر بار همان اتفاق آرام رخ داد: ایران آنچه را رسید در خود پذیرفت و ایرانی‌اش کرد.

زبان فارسی ماند، چون شاعران آن را بر دوش کشیدند. فردوسی شاهنامه را به آن بخشید. سعدی خرد و مهربانی را و حافظ شوق و دلتنگی را. در همه‌ی این سال‌ها زبان از امپراتوری‌ها بیشتر ماند.

کشور را می‌توان از جای‌هایش خواند: کاشی‌های فیروزه‌ای میدان نقش جهان اصفهان، بادگیرهای یزد که خانه‌ها را بی‌برق خنک می‌کنند، نور گلگون مسجد نصیرالملک شیراز، و سکوت کویر لوت. بیست‌ونه اثر ایران در فهرست میراث جهانی یونسکو ثبت شده و آثار بسیار بیشتری هنوز ثبت نشده‌اند.

اما این‌ها را برای نگاه به گذشته نمی‌نویسیم. ایران امروز کشوری است با حدود نود و دو میلیون نفر جمعیت، جمعیتی جوان و عمدتاً شهری، دانشگاه‌هایی که مهندس و متخصص تربیت می‌کنند، و از بزرگ‌ترین ذخایر نفت و گاز جهان. ایران در جایی قرار دارد که آسیای مرکزی، قفقاز، خلیج فارس و اقیانوس هند به هم می‌رسند؛ همان چهارراهی که روزگاری آن را قلب جاده‌ی ابریشم کرد.

وانمود نمی‌کنیم که کار ساده است. کار در ایران صبر، شناخت محلی و دید روشن نسبت به ریسک‌ها می‌خواهد. دقیقاً به همین دلیل ما اینجا هستیم.

برای سرمایه‌گذاری که از بیرون نگاه می‌کند، می‌خواهیم پنجره باشیم. برای ایرانیانی که کشور را در دل دارند و به بازگشت فکر می‌کنند، می‌خواهیم پل باشیم. کشوری که از این‌همه امپراتوری جان به در برده، هرگز کم‌توان نبوده است. آنچه لازم دارد کسانی است که با احترام، کنجکاوی و نگاهی بلندمدت به سراغش بروند.

تخت جمشید

میدان نقش جهان، اصفهان

بادگیرهای یزد